Als je denkt aan kinderen in rouw, en je vraagt je of hoe je hun gedrag en uitingen kunt typeren, dan is er niet één manier waarop kinderen dit laten zien. Rouw kan immers bestaan uit een wirwar aan emoties en wordt per persoon uniek beleefd. Wel kunnen er herkenbare elementen zijn. Een belangrijke pijler voor alle kinderen is dat ze leren over diverse emoties en deze bij zichzelf kunnen herkennen gedurende hun ontwikkeling. En daarom wilde ik graag een beschrijving maken van dit boek. Dwars, geen zin hebben en in de knoop zitten: wellicht herken je het bij kinderen in jouw klas. En nog mooier door dit verhaal gaan kinderen dit mogelijk bij zichzelf herkennen, ervaren ze dat het erbij mag horen en ontdekken ze dat er een manier kan zijn om weer door te gaan.
Werkwoorden
De afbeeldingen in dit boek laten zo goed zien hoe Lars zich voelt. De setting van de woestijn geeft een warme sfeer aan de woorden die met kracht bedrukken dat Lars geen zin heeft om met de kudde naar de oase te lopen. Klagen, sjokken, drammen, dralen, zwoegen, zweten, mokken en balen: werkwoorden die de vermoeide afbeeldingen van Lars kracht bijzetten.
Tekstwolkjes
De tekstwolkjes liet ik de kinderen in mijn klas nazeggen. Met kracht en een drammerige stem zegt de kring de woorden van Lars dan na. ‘Ik kan niet! Ik wil niet! Ik ga niet!’ Mij helpt het op deze manier om de kinderen mee te nemen in dit gevoel.
De springmuis
De ontmoeting met Springmuis staat voor het opzoeken van veerkracht en oplossingsstrategieën in jezelf. Kinderen kunnen mooi nadenken over hoe het toch kan lukken om weer door te gaan. Hoe kom je uit een bepaald gevoel en kun je weer zin in de dag ervaren? Lars de Dromedaris en de springmuis zijn in dit verhaal een verrijking voor jouw klas, omdat je nooit genoeg verhalen kunt hebben die op toegankelijke en humoristische wijze deze levensonderwerpen bespreekbaar maken.
Zijn boosheid verdween als hij koos voor een lach.
En voor zin…
In alweer zo’n geweldige dag.
Op basis van de rouwfasen van Elisabeth Kübler-Ross is er een mooie ordering aangebracht in de gedichten. Deze ordening benadrukt mijns inziens niet dat een rouwproces in voorspelbare fasen verloopt: wel erkent het de verscheidenheid aan emoties en gedragingen tijdens het integreren van een verlies in het levensverhaal.
De klas als familie: de plek waar je bij elkaar hoort. Dit is een warm verhaal dat kan dienen als aanhaker voor veel gesprekken, inzichten en Gouden levenslessen.
