Ze zeggen weleens dat ieder mens in ieder geval één leerkracht heeft die iets extra’s voor je betekent: de juf of meester die je niet meer vergeet. Voor Esther Ruël Engelman is dat juf Natasja. Zij was degene die Esther aandacht gaf en naar haar luisterde, en nog steeds is ze van grote betekenis in Esther leven.
Deze blog is verschenen op “ikmisje.eo” en is daar verder te lezen.
Op basis van de rouwfasen van Elisabeth Kübler-Ross is er een mooie ordering aangebracht in de gedichten. Deze ordening benadrukt mijns inziens niet dat een rouwproces in voorspelbare fasen verloopt: wel erkent het de verscheidenheid aan emoties en gedragingen tijdens het integreren van een verlies in het levensverhaal.
De klas als familie: de plek waar je bij elkaar hoort. Dit is een warm verhaal dat kan dienen als aanhaker voor veel gesprekken, inzichten en Gouden levenslessen.
