In alle regio’s zijn we gestart aan het nieuwe schooljaar: met frisse moed en een figuurlijke schone lei. De klassen zijn schoon en ingericht, de plannen liggen klaar en de bureaus staan er netjes geordend bij. Niet alles in het leven laat onze leerlingen met een schone lei beginnen, bepaalde gebeurtenissen en ervaringen veranderen het leven voorgoed. Deze verlieservaringen gaan vaak stilletjes met de leerlingen mee. En ondanks het feit dat we kinderen graag voor verlies zouden willen beschermen kunnen we dit niet. Het is dichterbij dan we denken. Ook Esther Ruël Engelman, leerkracht in groep 1, maakte als klein meisje een enorm verlies mee.
Deze blog is verschenen op Nivoz en is daar verder te lezen.
Op basis van de rouwfasen van Elisabeth Kübler-Ross is er een mooie ordering aangebracht in de gedichten. Deze ordening benadrukt mijns inziens niet dat een rouwproces in voorspelbare fasen verloopt: wel erkent het de verscheidenheid aan emoties en gedragingen tijdens het integreren van een verlies in het levensverhaal.
De klas als familie: de plek waar je bij elkaar hoort. Dit is een warm verhaal dat kan dienen als aanhaker voor veel gesprekken, inzichten en Gouden levenslessen.
