De dagen worden weer korter: het is sneller donker. Samen zoeken we de warmte op in onze huiskamers. In veel gezinnen gaat dit samen met het aansteken van kaarsjes. Vaak zijn kinderen een soort van betoverd door het flikkerende vlammetje. Alsof ze ernaar moeten blijven kijken. Het heeft iets magisch voor ze. ‘Mama, mag ik nu een kaarsje aansteken?’
Deze blog is verschenen op “Meer voor mama’s” en is daar verder te lezen.
Op basis van de rouwfasen van Elisabeth Kübler-Ross is er een mooie ordering aangebracht in de gedichten. Deze ordening benadrukt mijns inziens niet dat een rouwproces in voorspelbare fasen verloopt: wel erkent het de verscheidenheid aan emoties en gedragingen tijdens het integreren van een verlies in het levensverhaal.
De klas als familie: de plek waar je bij elkaar hoort. Dit is een warm verhaal dat kan dienen als aanhaker voor veel gesprekken, inzichten en Gouden levenslessen.
